เย้ย ไดอารี่ครั้งแรก ตื่นเต้นจังเลย นานมากแล้วที่ไม่ได้เขียน ไดอารี่ นับตั้งแต่สมัย Storythai ,Diaryhub ,yenta4 อะไรพวกนั้นยังคงฮอตฮิตและ hi5 ยังไม่บูม

ฉะนั้น เพื่อความพิเศษ จึงขอประเดิมไดอารี่ครั้งแรก ด้วยการพาไปเที่ยวสิงค์โปร์ด้วยกันดีกว่า …

แว๊ก รูปแอบดำ ..ในส่วนนี้คือส่วนของทางเดินไปขึ้นเครื่องนะจ๊ะ หลังจากเราผ่านจุด

passport control หรือจุดตรวจพาสปอตมาแล้วก็จะมาเจอพระเกษียรสมุทร

ยืนขาเดียวต้อนรับเราอยู่ข้างใน แบบในภาพนี้แหละจ้ะ

ข้างในนี้นอกจะมีพระเกษียรฯแล้ว จะมีของแบรนด์เนม ร้านอาหาร ต่างๆนาๆ

ในราคาปลอดภาษี แต่ก็ยังแพงอยู่ดี

ตองไปร้านเบอร์เกอร์คิงอ่ะ สั่งชุดอาหารเช้าเป็น เฟรนซ์ฟราย+ไข่+แฮม+สไปร์ท

สิ้นเนื้อประดาตัวไป 156 บาท แพงลากไส้!

แต่ถ้าเทียบกับการต้องไปสั่งของกินบนเครื่องบิน .. ตรงนี้ถือว่าดีกว่าเป็นไหนๆ

…

สิ่งหนึ่งที่อยากจะแนะนำ ..ควรพกขวดน้ำหรือกระติกน้ำไปด้วย แต่อย่าใส่น้ำนะคะ

ให้ผ่านจุดตรวจกระเป๋าก่อน เพราะเขาห้ามนำน้ำขึ้นเครื่องบิน

แล้วบริเวณก่อนขึ้นเครื่องจะมีตู้กดน้ำ  นั่นแหละกรอกให้เต็มที่

แล้วแอบเอาขึ้นไป กร๊าก .. ทำได้จริงๆ แต่ต้องเนียนหน่อย

เพราะน้ำที่สิงค์โปร์ราคาเท่ากับน้ำอัดลมค่ะ

ที่จริงก้อไม่แพงเวอร์มากหรอก แค่ 1 เหรียญกับอีก50เซ็นต์ 

(1 เหรียญ ประมาณ 23 บาท)

แต่ขวดเล็กกว่าขวดละ 10 บาทบ้านเราเท่านั้นเองค่ะ

…

แล้วก็ถึงเวลาขึ้นเครื่อง เราบินกับสายการบิน tiger airway เป็นแบบ low cost

ก็ใช้เวลาเพียงแค่ 2 ชั่วโมง ก็ถึงแล้วค่ะ เครื่องออก 8.40 ค่ะ เวลาบ้านเรา

และถึงที่สิงค์โปร์ ตอน 11.45 บ้านเค้าค่ะ เวลาของเค้าเร็วกว่าเรา 1 ชั่วโมง

เรามาถึงสนามบิน ชางกี แล้วก็นั่งรถสนามบินไปที่สนามบินใหญ่ค่ะ ..

ที่นี่เขาจะแยกกันค่ะระหว่างสายการบิน low cost และ high cost

แต่ยังไงก็ตามก้อต้องไปที่เทอร์มินอลใหญ่ค่ะ

เพราะจะมีรถไฟใต้ดิน หรือ MRT บริการอยู่ใต้ติน รถไฟฟ้าใต้ดินของเขาเหมือนบ้านเราค่ะ

จะซื้อเป็นเหรียญเป็นเที่ยวๆก็ได้  หรือซื้อเป็นบัตร easy link ก็ได้

ซึ่งจะสะดวกกว่า ตองซื้อ easy link ค่ะ เติมเงินไป 50 เหรียญ

บัตรนี้จะใช้ได้ ทั้ง รถไฟฟ้า รถใต้ดิน รถเมล์ หรือแม้แต่ เซเว่นฯ

ร้านอาหารให้ศูนย์อาหาร หรือร้านค้าบางร้าน

ใช้แทนเงินสดได้เลย แต่เค้าจะหัก เงินเราไปนะคะ 5 เหรียญค่าทำเนียม

แต่ถ้าเราเหลือ สามารถขอคืนเป็นเงินได้ค่ะ ระยะทางจะคิดตามสถานีค่ะ

โดนตอนแรกจะหักเราไป 2 เหรียญเต็มๆ แล้วพอขาออกจะคืนให้ กันคนขี้โกงค่ะ

เพราะบางทีใช้กับรถเมล์ เราขึ้นข้างหน้าเราเอาบัตรไปแปะ แต่ขาลงไม่ยอมแปะบัตร

มันก้อจะหักไปเลย 2 เหรียญ

…

นี่คือโรงแรมที่ไปพักค่ะ ( ยืมภาพมาจาก google )

อยู่ในย่าน little india เดินมาจากสถานีนิดหน่อยค่ะ

เริ่มจากเรานั่งรถมาจาก สถานี สนามบินชางกี (หมายเลข3)แล้วมาเปลี่ยนสายเป็นสายตรง

แล้วมาเปลี่ยนอีกทีที่สถานี city hall (ที่จุดขาวๆจุดแรกของสายสีแดงกับสายสีเขียว)

แล้วก็นั่งไปต่อที่ Dhoby Ghaut (สายสีม่วงที่มี 3 จุด)แล้วลงที่ little india ตามแผนที่ค่ะ

 แผนที่ที่เห็นเพื่อนๆจะเห็นว่ามีเส้นทางหลายสีนะคะ

สีเขียวนี่คือเส้นทางหลักค่ะ

ส่วนสีแดงนี่จะผ่านย่านคนจีน

สีม่วงจะผ่านย่านแขก

ส่วนสีเหลืองคือส่วนของ คาสิโนที่กำลังสร้างอยุ่ค่ะ คาดว่าจะเสร็จปลายปีนี้

การก่อสร้างของที่นี่ค่อนข้างเร็วและตรงเวลา เพราะถ้าหากเสร็จไม่ทันจะถูกทุบทิ้งทันทีค่ะ

ไม่เหมือนบ้านเราเนอะ แค่โรงอาหารก็สร้างเป็นปี 555

…

เอาล้ะ! กลับที่มาที่โรงแรมของเรา คืนละ 99 เหรียญค่ะ รวมอาหารเช้า

ในภาพจะเห็นว่าสวย โอเค แต่มันเล็กมากๆค่ะ

ตัวโรงแรมก็จะเหมือนตึกแถวธรรมดา แต่สูง มี 10 ชั้นเชียวค่ะ มีสระว่ายน้ำด้วย

แต่เตียงเล็กมาก คือนอนแล้วเท้าเกินยืนออกมา ต้องโทษความสูงตัวเอง *-*

ไม่มีตู้เสื้อผ้า มีแต่ไม้แขวนเสื้อกับที่แขวนให้ ไม่มีตู้เย็น แต่มีชุดน้ำชากาแฟให้ต้มกินกันเอง

(คนที่พกขวดน้ำไป ก็สามารถรองนำในโรงแรมไปดื่มได้เลยเพราะ

น้ำในห้องน้ำโรงแรมเป็นน้ำกินค่ะแต่ถ้าไม่มั่นใจก็ต้มก่อนก็ได้

จากกาในโรงแรม แต่ในที่สาธารณะก็จะมีก็อกน้ำให้ดท่มอยู่แล้ว

แต่ต้องดูดีๆค่ะ เพราะจะมีก็อกน้ำเป็นสีๆแบ่งไว้ สีแดงจะเป็นน้ำรดต้นไม้

ส่วนสีอื่นก็ดูดีๆ ว่าเป็นน้ำใช้หรือน้ำกิน มันจะแยกกันค่ะ)

ส่วนทีวีก็มีติดผนัง สามารถเล่นแผ่น DVD ได้ ถ้าหากมีติดมือมา

ตองดูแต่รายการเพลงไต้หวัน กับเซอร์ไวเวอร์ทุกคืน โคดเบื่อเลย นั่งดูมันกินแมลง!

ส่วนห้องน้ำก็เล็กม๊าก เป็นฝักบัวติดผนัง มีอ่างล้างหน้า และชักโครก

ซึ่งมีปุ่มชักโครกอยู่บนถังชักโครก

ตอนแรกก็หาไม่เจอ นึกว่ามันชักอัตโนมัติ เกือบแล้ว กร๊าก

…

หลังจากแพคของเสร็จ ฝนตกอ่ะ!! เลยเปลี่ยนแผนไป china town กัน

จากตอนแรกว่าจะไปดูสิงค์โตพ่นน้ำ หรือ เมอร์ไลอ้อน ที่ Merlion Park

พอไปถึงไชน่าทาวก็เดินไม่ได้  เพราะแฉะไปหมด ฝนก็ยังตกอยู่

คือมันน่าเดินมาก เหมือนสำเพ็งบ้านเรา แต่สะอาดกว่า กว้างกว่า

แถมอาคารต่างๆก็ตกแต่งใหม่สีสันสวยงาม

เราฆ่าเวลาโดยการไปชมมิวเชี่ยมของเขา ราคาค่าเข้าชม 3 เหรียญ

ตัวอาคารเป็นตึกแถวสูงๆ มีหลายชั้น ข้างในจะจำลองประวัติศาสตร์ของคนจีนที่มาอยู่ที่นี่

รูปแรกที่เป็นกล่องขาวๆ นี่เป็น แซ่ ของของคนจีนในสิงค์โปร์

ใครอยากรู้ว่า บรรพบุรุษเป็นใครอพยพมาจากไหน ก็มาหมุนดูได้เลย

ส่วนรูปอื่นๆคือ ข้าวของเครื่องใช้ของเขาในสมัยก่อน มีการเล่นการพนัน สูบฝิ่นด้วย

ภาพที่ 4 เป็นเตารีดถ่าน บ้านเราก็มี แต่หาดูยากแล้วสมัยนี้

ภาพนี้เป็นภาพวัฒนธรรมการกินของคนจีนสมัยก่อน ที่เห็นในภาพแรกเป็นอาหารเด่นๆของเขา

พวกติ่มซำ หูฉลาม ต่างๆ ตรงกระทะเป็นจอทีวี บรรยายอยู่ โคดเท่ห์เลย 555

ภาพที่สามก็ซูมๆให้ดูค่ะ ไม่ใช่ของจริงนะ เค้าทำขึ้น แต่แอบเหมือนจนตกใจ ทำเอาหิวเลย

ภาพแรกเป็นโรงงิ้วสมัยก่อนค่ะ ตอนถ่ายแอบกลัว มันอยู่มืดๆ เลยตบแฟลชไปซะเยอะ

ส่วนรูปที่2เป็นสูทของคนจีนสมัยก่อน คอแปลกๆนะ ไม่เคยเห็นเหมือนกัน เลยชักภาพมาฝาก

รูปที่3เป็นโรงหนังค่ะ ดูคลาสสิกดีนะ เป็นแค่โมเดลค่ะ ปัจจุบันไม่มีแล้ว

รูปที่4เป็นโมเดลจำลองของไชน่าทาวค่ะ ของจริงสวยกว่าในโมเดลหลายเท่าค่ะ!

ภาพรวมๆของตึกรามบ้านช่องของ ไชน่าทาวค่ะ ส่วนมากกลายเป็นร้านค้า

และร้านอาหารไปหมดแล้ว ตอนที่ถ่ายฝนพึ่งหยุดค่ะ ฟ้าเลยหม่นๆ แต่ก็ยังสวยค่ะ

ตัวอาคารทาสีใหม่หมดสีสันสวยงาม เทียบจากโมเดลนะคะ

มีชีวิตชีวากว่ามากเลยค่ะ จากภาพแรกนั่นจะเห็นเลยว่าไม่ค่อยมีรถนะคะ

จริงๆค่ะประเทศนี้คนไม่ค่อยใช้รถค่ะ เพราะมันค่อนข้างยุ่งยาก

ต้องเสียค่าโน่นค่านี้ แพงไปหมด

และอีกอย่างคือการคมนาคมของเขาก็โอเคอยู่แล้วค่ะ ค่อนข้างสะดวกและครอบคลุม

เข้ามาหลบฝนในวัดหน่อยค่ะ หน้าวัดหรือหน้าอาคารหรือห้างต่างๆจะมี

กล่องบรรจุปลอกพลาสติกให้ใส่ร่มฟรี จะได้ไม่เปียกเลอะเทอะ

และที่นี่คือวัดพระธาตุเขี้ยวแก้วนะคะ ใหญ่ที่สุดในย่านนี้ และคนค่อนข้างเยอะ

ต้องแต่งกายสุภาพนะคะ มีผ้าถุงให้เปลี่ยนแบบบ้านเราด้วย

นอกจากจะเป็นวัดแล้วยังเป็นมิวเซี่ยมอีกด้วย

เมื่อภาพพันประตูเข้าไปก็จะเห็นอย่างภาพแรกค่ะ

จะเห็นเหมือนเป็นพระพุทธรูปเล็กๆวางเรียงๆกันนะคะ คนสิงค์โปรเวลาเขาจะบนอะไร

ก็จะเช่าพระพุทธรูปองค์เล็กๆนี้แหละค่ะ ราคา 89 เหรียญ แล้วก็อธิฐาน หรือบนก็แล้วแต่

แล้ววางไว้บนชั้น ชื่งมีอยู่รอบผนังภายในวัด มีเทพเจ้าหลายองค์แล้วแต่จะบนเกี่ยวกับอะไร

ภาพที่ 3 คือภาพภายนอกของวัด ตัววัดจะคล้ายๆตึก ข้างในมีลิฟท์ บริการด้วย

 ชั้นล่าง เป็นห้องโถง อย่างในภาพที่ 5 นะคะ ตอนนี้กำลังทำพิธีด้วยค่ะ

ผู้ร่วมพิธีจะซื้อชุดไหว้และผูกผ้าสีแสด มีหลวงจีนมาทำพิธีให้

ส่วนชั้น 2 เป็นห้องเก็บพระธาตุ เข้าไปกราบไหว้กันได้ค่ะ ไม่ได้ถ่ายมาค่ะ เขาห้ามถ่าย

และชั้นที่ 3 เป็นมิวเชี่ยมค่ะ จะเก็บพระพุทธรูปปรางค์สำคัญ ละเทพเจ้าอื่นๆอีกมากมาย

แถมยังมีห้องสมุดด้วย และที่เห็นเป็นโหลเทียนสวยๆ ก็คือ ชุดไหว้ค่ะ

เหมือนบ้านเราที่ใช้ดอกไม้ธูปเทียน

วัยรุ่นที่โน่นจะนิยมซื้อชุดไหว้เหล่านี้ไว้บนเกี่ยวกับเรื่องเรียน เรื่องรักค่ะ

เขาจะวางไว้ 1 ปี แล้วก็จะมีคนเก็บไปค่ะ

นี่เป็นชั้นบนสุดของวัดค่ะ เป็นสวน และข้างหลังตองคือเป็นแท่นให้เวียนเทียน

มันจะตีระฆังนับรอบให้เราด้วยนะ สวยจริงๆ ชอบๆ

ออกมาจากไชน่าทาวหน่อย ก็เดินไปแถว maxwell พักกินน้ำ กับน้ำแข็งใสสะหน่อย …

ไม่ค่อยประทับใจเลยค่ะ 555ในรูปดูน่ากินม๊าก ที่ตองสั่ง เรียกว่า ice jelly cokteil

แต่พอสั่งมาแล้วก็เฉยๆค่ะ คงจะซวยสั่งอันที่ไม่อร่อยก็เป็นไปได้

ไม่มีน้ำเชื่อมใดๆ และที่เห็นเป็นวุ้นๆ (ในภาพที่ 2 )นั้นก็จืดๆนะแค่มีกลิ่นฟรุตสลัดนิดนึง

แต่ฟรุตสลัดข้างบนก็โอเคค่ะ มะนาวลูกจิ๋วๆนั่นก็ดูน่ารักดี แต่บีบมาแล้วน้ำเยอะมาก

รู้งี้สั่ง Grass jelly มาลองก่อนก็ดี

ไอ้เจ้านี่ตั้ง.. 2 เหรียญนะเนี่ย! ให้ตายเถอะ 40 กว่าบาทแน่ะ ลาก่อนน้ำแข็งใสสิงค์โปร์

เอาล้ะ หลังจากเดินโต๋เต๋จากไซน่าทาว เราก็เดินทางไป ไนท์ ซาฟาร์รีกันต่อ

ก็นั่งรถรางเข้าชมนะคะ มีทั้งแบบนั่งรถ และเดินชมค่ะ

คือเขาจะจอดรถรางตามสถานนีแล้วถ้าใครอยากเดินเองก็เดินไป

แล้วมารอรถเที่ยวต่อไป หรือจะเดินเองตั้งแต่ต้นก็ได้ จะมีเจ้าหน้าที่ยืนอยู่เป็นจุดๆ

ตองแอบเอาไฟฉายส่องเจ้าหน้าที่ด้วย นึกว่ากระทิง กร๊าก

มันมืดมากเลย มองไม่ค่อยเห็น ตองว่าที่เชียงใหม่เราเจ๋งกว่า

และที่นี่เค้าจะมีบริการถ่ายรูปให้นะคะ ถ่ายก่อนรถรางจะออก

พอออกมาเสร็จก็ไปรับรูปเลยพร้อมกรอบ

ราคา 10 เหรียญแต่ไม่จำเป็นต้องเอาก็ได้ค่ะ ตองหน้าเหวอไปหน่อยเลยไม่เอา กร๊าก

ที่จริงในสถานที่สำคัญหรือที่ๆนักท่วงเที่ยวชอบมาเขาจะมีบริการแบบนี้ค่ะ

ส่วนภาพแรกกับภาพที่ 3 เป็น fish spa ค่ะ  5 นาที 10 เหรียญ

วิธีการคือนั่งหย่อนขาให้ปลามันตอด 555 คงจั๊กจี้น่าดู

ปลาก็จะตอดกินขี้ไคลของเรา พร้อมกับนวดเท้าให้เราไปด้วย สยิ๋มกิ๋ยดีค่ะ 

ส่วนภาพสุดท้ายเป็นมื้อเย็นของข้าพเจ้า เป็นก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นปลาฉบับสิงค์โปร์

น้ำซุปหวานกลมกล่อม เหมือนก๋วยจั๊บบ้านเรา แต่น้ำจะไม่ข้นมากขนาดนั้น

อาหารที่นี่จะไม่ค่อยมีผัก นะคะ เครื่องปรุงก็ไม่มีอะไรมาก

จะเป็นน้ำพริกเผา กับซีอิ๊วขาวของเขา

มื้อนี้ 4 เหรียญ 50 เซ็นต์ค่ะ

 …

เอาล่ะค่ะ จบแล้วสำหรับทริปวันแรก … เดี๋ยวยังมีวิวสวยๆ อาหารอื่นๆจะแนะนำอีกค่ะ

คอยชมกันต่อคราวหน้านะคะ

ยาวไปไหมเนี่ย อย่าพึ่งเบื่อกันก่อนนะคะ T^T เม้นให้ด้วยก้อดีนะจ๊ะ จุ๊บๆ ลาล่ะค่ะ ^^

 9ร้าวไม่ก้าวร้าว!!!

(หมายเหตุ ไม่มีรูปประกอบเพราะมัวแต่กินจนลืมถ่ายมาให้ดู กร๊ากกก)

อาหารคาว:

อาหารญี่ปุ่น

• ปลาดิบ มีปลาโอ หนวดหมึก ปลากระพง และปลาฮามาจิ(ที่ต้องขอเอง…) ส่วนปูอัดใครจะไปกินของถูก กร๊ากกก ซุปเต้าเจี้ยวตักเองกันได้ตามใจ ไม่ว่าเครื่องเต้าหู้นิ่มๆลื่นคอ หรือสาหร่ายทะเลกรุบกรอบ แต่ก็ไม่กินหรอก หากินได้ทั่วไปตามร้านญี่ปุ่น เอิ๊กๆ ส่วนทาโกะยากิ ก็นับว่าใช้ได้ แต่เสียดายไม่มีปลาหมึกแห้งมาโรยหน้า เลยขาดความหอมของหมึกแห้งไป ส่วนราเมงตอนแรกว่าจะตักกิน เห็นไข่ เส้นหมี่เหลือง และหมูชาชูหันเตรียมไว้เรียบร้อย แต่พอเห็นน้ำซุปเป็นแบบต้มยำเลยขอบาย กินหมี่ญี่ปุ่นรสต้มยำมันเข้ากันซะที่ไหนเล่า!

อาหารไทย

• มีขนมจีนน้ำยา แบบว่าไม่กินเส้นเดี๋ยวหนักท้อง อิอิ ส่วนแกงเขียวหวานก็รสชาติกลมกล่อมไม่ค่อยเผ็ดเหมาะกับต่างชาติ น้ำพริกปลาแซลมอน (แทนปลาทูได้อย่างน่าประหลาด) เกี๊ยวกุ้งธรรมดาไว้กินแก้เลี่ยน ส่วนข้าวผัดข้าวกล้อง (ไม่กินหรอก กินข้าวทำไมหนักท้องกินก็โง่สิ) แล้วก็มียำทั่วไปแค่ปรับเครื่องปรุงเป็นแซลมอนแหลกลาน
• ก๋วยเตี๋ยว เลือกเส้นเลือกเครื่องกันเอง ว่าอยากใส่ปลา หมู หรือไก่ แล้วเดี๋ยวเชฟทำให้ (เราดูอย่างเดียวไม่ได้กินหรอก ไม่คุ้ม หะหะ) 
• ของหวานข้าวเหนียวมะม่วง กลิ่นกระทิก็หวานดีนะ แต่ว่าหากินได้ง่ายเลยชิมไปนิดเดียว

อาหารจีน

• มีซาลาเปา ขนมจีบทั่วไป ส่วนหมูแดงก็รสชาติไม่โดดเด่น แล้วเป็ดปักกิ่งเป็นแบบจีนแดงคือกินเป็นชิ้นๆแบบเป็นย่าง ไม่ใช่มีแค่หนังกรอบๆแล้วห่อแป้ง อันนี้ดูไม่ใช่ของถนัดของเซฟจึงแนะนำว่า ถ้าไม่ได้รักอาหารจีนมากก็อย่ากินซุ้มนี้เลย เพราะรสชาติธรรมดา

อาหารฝรั่ง แบ่งหลายซุ้ม

• ซุ้มสเต็ก: มีเนื้อแกะ เนื้อสัน ไก่งวง เป็นชิ้นโตๆ สามารถไปขอให้เชฟหันเป็นชิ้นๆ ราสซอสเกรวี่รสกลมกร่อม หรือซอสพริกไทยมีกลิ่นหอมรสเผ็ดนิดๆแก้เลี่ยนได้ดีนัก
• ซุ้มแฮม: มีแฮมรมควันหลายแบบหันวางเป็นแผ่นกลมๆเรียงกัน ใครเห็นอาจจะนึกว่าของถูก แต่ขอบอกไว้เลยว่ามันแพงนะ ฝรั่งเศสเขาเอาแฮมรมควันแบบเค็มๆเนี่ยะแหละ มาห่อกินกับแคนตาลูปหวานๆ พอเข้าปากแล้วไม่น่าเชื่อว่ารสชาติเข้ากันได้อย่างน่าประหลาด ความหวานของผลไม้ ลดความเลี่ยนและเค็มของแฮมไปได้ดีทีเดียว อันนี้ขอแนะนำ
• ซุ้มพาสต้า: สามารถสั่งได้ตามใจว่าจะเอาเส้นแบบไหน ไม่ว่าจะเป็นสปาเก็ตตี้แบบเส้น แบบแบน รูปโบว์ หรือแบบชิ้นปาปิก้า จากนั้นก็เลือกซอสเลยว่าซอสขาวซอสแดง ใส่เครื่องแบบไหน ทำสดๆร้อนๆพร้อมเสิรฟที่โต๊ะได้ตลอดเวลา ใครชอบความนุ่มลิ้นแนะนำให้กินซอสขาว แต่ถ้าไม่ชอบเลี่ยนก็ซอสแดงไปตามธรรมดาเพราะมะเขือเทศจะเปรี้ยวนิดๆแก้เลี่ยนได้ดี
• ซุ้มสลัด: อันนี้มีสลัดหลากหลายรูปแบบ มีทั้งแบบทำสำเร็จ หรือเลือกตามใจมีชามไม้ให้คลุกเคล้าปรุงเองตามใจว่าอยากได้ผักอะไรหรือซอสไหน แต่อาหารประจำของซุ้มสลัดไม่พ้นปลาแซลมอลรมควัน ไปกี่ครั้งมีทุกที แต่ครั้งนี้ที่ประทับใจหน่อยคือเปลือกไข่ไก่ที่กระเทาะเปิดหัวออกแล้วข้างในใส่ครีมเนื้อแซลมอนส่วนด้านบนใส่ไข่กุ้งโปะไว้ ไข่กุ้งกรุบๆผสมกับครีมเนื้อแซลมอลเข้ากันดี มีอะไรให้เคี้ยวเล่นแถมกลิ่นแซลมอนก็เข้ากันครีมดี อร่อยๆ
• ซุ้มถาดร้อน: มีขาแกะเป็นชิ้นพอดีคำให้แทะเล่น หอมดีแต่เสียดายเหนียวไปหน่อย ปลากระพงแดงอบซอสขาวก็ใช้ได้ เนื้อปลาไม่คาวได้ความเปรี้ยวของมะนาวเหลืองที่แฝงอยู่ในซอสครีมแก้เลี่ยนได้ดี เนื้อเป็ดอบซอสลูกเกดถือว่าธรรมดานะ เนื้อเป็ดนุ่มก็จริงแต่ไม่มีอะไรโดดเด่นเท่าไหร่
• ซุ้มปรุงเอง: มีกุ้งแม่น้ำผ่าครึ่ง หมูสะเตะ เนื้อวัว เนื้อปลา ให้หยิบตามแต่ความพอใจแล้วก็เอาไปให้เซฟปรุงให้สุก แบบเทปันยากิ แบบว่าเนื่องจากกุ้งกินง่ายเพราะผ่าครึ่งมาแล้ว เลยล่อไปเป็นโล กร๊ากกก
• ซุ้มอาหารทะเลแช่เย็น: มีปูหั่นเป็นชิ้นๆ กั้งหินผ่าครึ่ง หอยนางรม กุ้งแชบ๋วย และหอยสังข์ ใครของแนวนี้แล้วขยันแกะเองก็สามารถกินได้เต็มที่ ถือว่าคุ้มเช่นกัน
• ซุ้มฟัวกรา!!!! อันนี้เน้นพิเศษ ใครพลาดจานนี้ถือว่าโชคร้ายมากๆๆๆๆ (มีแค่มื้อ Sunday Banch เท่านั้น!!) ใครไม่รู้จักว่าฟัวกราคืออะไรจะอธิบายเล็กน้อย ฟัวกราคือตับห่านที่โดนเลี้ยงเป็นพิเศษ วันๆไม่ได้ทำอะไรกินมันลูกเดียวจนตับขนาดเท่าตัวห่าน และมีไขมันสูง แต่ทว่าอย่าไปกลัวเรื่องไขมัน ถ้ามันเป็นของอร่อยซะอย่า เราไม่พลาด!! หลังจากที่ไปลิ้มลองมาทั้งในและต่างประเทศ ฟัวกราของที่นี่รสชาติเด็ดมาก ตับชิ้นน้อยๆ นำไปทอดในกระทะไร้น้ำมันซักพักให้พอด้านนอกเหลืองกรอบนิดๆ ราดด้วยซอสชนิดพิเศษที่โรงแรมปรุงเอง ทันทีที่ชิ้นตับเข้าปาก เนื้อตับจะละลายเหมือนครีมเลยทีเดียว มันนุ่มละมุนลิ้นจนตัวแทบลอย ซอสกลิ่นหอมลบความเลี่ยนของไขมันไปจนมิด ขอบอกว่ามันวิเศษมากกกกกก

ของหวาน:

• ฟองดูช๊อกโกแลต ถือว่าเป็นจุดเด่นของหวานของที่นี่ หอคอยช๊อกโกแลตที่ไหลท่วม เอาไม้จิ้มผลไม้หรือมาชเมลโลไปจิ้มช็อกแล้วกินเข้าปาก อืม~ อร่อยเหลือหลาย
• เค้กก็มีหลายหลายรูปแบบ อันนี้ต้องไปชิมกันเอง เพราะไปแต่ละครั้งก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ รวมทั้งทาร์ตด้วย แต่ครั้งนี้ได้เทศกาลอีสเตอร์ร่วมด้วย เลยมีช๊อกโกแลตเป็นชิ้นๆให้กินอันอิ่มหนำสำราญ สุดยอด~
• ไอติม ถือว่าธรรมดา ตามแต่ท่านจะพอใจตักกิน
• ของหวานแบบไทยๆ ลอดช่อง เฉาก๋วย ซาหริ่ม หรือทองหยิบทองหยอด ขนมชั้นก็หยิบๆกันไป

เอาล่ะจริงๆมันยังมีปลีกย่อยเยอะกว่านี้ แต่ตอนนี้พอแค่นี้ล่ะ เขียนไปจะพาหิวอีกรอบ ถือว่าแนะนำพอเป็นพิธี 555 ถ้าใครชอบกิน แนะนำว่าที่นี่เจ๋งมาก ถ้าดูอาหารแล้วจะไม่แพงเลย เพราะฟัวกรา ข้างนอกขายชิ้นต่อคำก็ปาไปสามสี่ร้อยแล้ว (บางที่เป็นพัน) แต่ที่นี่คุณกินได้ไม่อั้น วันนี้ล่อไป42ชิ้น กร๊ากกก (แต่กิน5คนนะ)

ไม่พูดต่อละ หิวๆ ไปดีกว่า

H.D.

เวลาอ่านแล้วก็ไปโพสต์แสดงความคิดเห็นอยู่บ้างนะ แต่ที่นั่นก็มีหลายเรื่อง ตามอ่านอยู่แค่ไม่กี่คน ส่วนใหญ่เป็นแนวแฟนตาซี ซึ่งก็มีน้อย เมื่อเทียบกับนิยายรัก

เมื่อวานนี้ยังคุยกับพี่ปลายอยู่เลยว่า จะเอานิยายไปโพสต์ในพันทิปนี้ต้องรวบรวมความกล้า รีไรท์นิยายให้ดีเสียก่อน ไม่อยากเอางานที่ยังไม่สมบูรณ์ ยังต้องแก้อีกหลายรอบ ไปให้คนที่นั่นอ่าน

เพราะเขาวิจารณ์ดี ชี้ให้เห็นตรงจุดที่เราอาจตกหล่นไปน่ะ…

พี่ปลายก็เห็นด้วยเหมือนกัน

แล้ววันนี้ เคจก็เข้าไปอ่านกระทู้แนะนำวิธีเอานิยายมาลงในถนนนักเขียน

=== FAQs “ถนนนักเขียน” : โปรดอ่านที่นี่ ก่อนตั้งกระทู้ ===

ก็เลยทดลองทำตามที่เขาบอกดูบ้าง… เอานิยายตัวเองนี่แหละมาลองดู…

ลองไปลองมา แทนที่จะกดปุ่มพรีวิว ก็พลั้งมือ เมาส์ลื่นไปกดปุ่มส่งแทนเสียได้

ตายล่ะสิ… กระทู้ที่พันทิปนี่โพสต์แล้ว ลบเองไม่ได้ด้วย ต้องวานให้คนอื่นช่วยลบอีก

ก็เลย… ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ปล่อยเลยตามเลยไปล่ะกัน ถือว่าเป็นการโพสต์นิยายที่นี่ครั้งแรก เอาฤกษ์เอาชัยล่ะ

ใครที่มีไอดีพันทิปไปติดตามเป็นหน้าม้า ให้กำลังใจกันได้นะ (คาดว่าส่วนใหญ่คงไม่มี)

The Seekers บทที่ 1 เมืองไร้ผู้คน [แฟนตาซี - ผจญภัย] [นิยาย]

ฉบับที่ลงนี้เป็นฉบับใหม่ล่าสุด เพิ่งแก้ใหม่สด ๆ ร้อน ๆ ของที่ลงในเด็กดียังไม่ได้แก้ตามเลยล่ะ

…และก็หวังว่ามันจะเป็นการแก้ครั้งสุดท้ายแล้วด้วย

เรื่องก็จบแต่เพียงเท่านี้แหละ

บรรยายอิมเมจโดยเกี๊ยว ฮ่ะ ๆๆ ๆๆ ^O^//

ปกหน้า

รองปก

ตัวการ์ตูนประกอบปกหลัง

อิมเมจตัวละคร

ส่วนแบบเสร็จสมบูรณ์แต่ยังไม่ลงฟอนต์

ปกใน

ปกหลัง

คอมมิกนี่อย่าเซ็นเซอร์นะคะ >O<

นางเอกโดนพระเอกจูบ อ๊ากกเขินๆๆ

วันที่ 26 มีนาคม – 6 เมษายนนี้ ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ บูธโอทูเลิฟ

ในที่สุด  งานหนังสือสัปดาห์แห่งชาติก็ผ่านพ้นไป

เกี๊ยวขอบคุณทุกคนที่แวะไปทักทายและอุดหนุนนิยายของเกี๊ยวมากๆ เลยนะคะ

ทุกคนน่ารักมากๆเลย อันที่จริงอยากจะถ่ายภาพคู่ทุกคนเอาไว้ให้หมด แต่พอถึงเวลานั้นดันลืม TTOTT 
โดยเฉพาะใครที่เดินทางมาจากต่างจังหวัด เกี๊ยวดีใจมากเลยน๊า

ส่วนใครที่ไม่ได้มาซื้อเรสเฟียน่ากับเวทมนตร์ต้องคำสาป 

ในงานหนังสือก็ไม่ต้องเสียใจ เพื่อนๆ

สามารถหาซื้อได้ที่ร้านซีเอ็ดและหนังสือชั้นนำปลายเดือนเมษานี้จ้า 

ยังไงก็ฝากผลงานเล่มอื่นๆของเกี๊ยวไว้ด้วยน๊า >O<!

อยากเห็นรายละเอียดภาพเพิ่มเติมไปที่ :

http://www.o2love-book.com/bbs/viewthread.php?tid=1451&extra=page%3D1

http://www.o2love-book.com/bbs/viewthread.php?tid=1420&extra=page%3D1

 บันทึกการเดินทางของ

 Akuro Aigkyobando
ตอน กลับสู่จุดเดิม

 
              อา….กลับมาเขียนบันทึกในรูปแบบเดิมอีกครั้ง ช่วงเวลาที่เลยผ่าน มันทำให้ข้ารู้สึกดีจริง ๆ ที่ได้กลับคืนสู่กลิ่นอายของตัวเอง
วันนี้เองที่ทุกอย่างลุเลยผ่านไปด้วยดี นั่นเป็นเรื่องดีของสังคมมนุษย์ ชีวิตหนึ่งมิสามารถยืนอยู่ได้ด้วยตัวเองได้ เว้นเสียแต่ สิ่งมีชีวิตนั้น ไร้จิตใจ
สืบทอดต่อเนื่องมายาวนานที่สหายข้าคนหนึ่งมีปัญหากับผู้พักร่วมห้อง ความหมางเมินที่ครั้งหนึ่งมิได้คิดว่าจะส่งผลกระทบใดใด เพียงแค่ว่าเราสบายใจที่จะอยู่คนเดียว ไม่สนใจคนรอบข้าง จะด้วยคิดมากหรือไม่สบายใจ การกระทำที่ละเลยคนรอบข้างที่ห่วงถามทำให้เรื่องราวได้เริ่มต้นขึ้น
                พวกเขาไม่ใช่มนุษย์ที่อยู่ใต้อารมณ์ใคร ทุกคนเป็นผู้นำของตัวเอง จะมีคนสักกี่คนหรือที่ต้องถามไถ่ให้อีกฝ่ายสบายใจอยู่ตลอดเวลา ต้องเอาใจตลอดเวลา ในเมื่อคนหนึ่งไม่เข้าหาแล้วเราจะเข้าหาไปเพื่ออะไร
                สหายร่วมห้องพักไม่คุยกันร่วมเดือน คนหนึ่ง กับอีกกลุ่มหนึ่ง คนผู้เดียวย่อมอ่อนแอและนั่นก็เป็นเรื่องจริง เขาต้องทนทุกข์อยู่ตามลำพัง
               

               นานวันยิ่งนิ่ง สีหน้าเริ่มเปลี่ยน เก็บงำอยู่ในมุมของตนเอง ไม่คิดเข้าหาก่อน ยิ้มให้ก่อน ด้วยเหตุผลง่าย ๆ ที่ว่า ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร แล้วใครคนหนึ่งที่ทำหน้ายักษ์ใส่ มนุษย์อย่างเรา ๆ ใครจะกล้าเข้าใกล้ !
                ข้าผู้ซึ่งมองอยู่ภายนอกได้รู้เห็นและเหนื่อยใจไปกับสิ่งนี้ แต่ทว่า..หากอยู่ด้วยกันเช่นนี้ต่อไปก็ยากที่จะกลับหวนสู่สภาพเดิม แต่ละคนไม่ผิด แต่…ทิฐิเท่านั้นที่สร้างปัญหา
                วันนี้สหายปล่อยความในใจกันถ้วนหน้า หันหน้าเข้าสนทนา ช่างเป็นเรื่องน่าปลาบปลื้มใจ สุดท้ายแล้ว…ทุกอย่างจึงกลับหวนสู่จุดเดิม

                   ยามมีปัญหา อย่าได้เก็บเงียบ คนรอบข้างจำเป็นต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

                    อารมณ์ ไม่มีใครอยากเข้าสังคมกับคนอมทุกข์ ปั้นหน้านิ่ง และเก็บเงียบ

                   ผู้คน ไม่นิยมให้งอนง้อใครไปตลอด ไม่ต้องการเชื้อเชิญให้คนอื่นเข้ามากระทำร่วมกัน
                   หมางเมิน ไม่ควรนิ่งเงียบต่อกัน จัดการให้มันเรียบร้อยโดยเร็ว มิเช่นนั้นจะต่อเนื่องยาวนานยากแก้ไข
                     คนกลาง ช่วยกระทำอย่างยุติธรรม ช่วยเหลือกันไป
                      สังคม เอาใจเขามาใส่ใจเรา

                  ไม่มีใครหรอกอยากสนทนากับคนที่ไม่อยากสนทนา ไม่มีใครหรอกอยากเข้าหาคนหน้าเคร่ง รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ แลการเข้าสังคม จะทำให้ผู้คนสามารถอยู่ในกลุ่มสังคมได้อย่างไร้ทุกข์ไปเปราะหนึ่ง ท้องฟ้ามืดครึ้มก็เหมือนใจคนที่ตกอยู่ในวังวนแห่งความกลุ้มใจ……..

จบตอน…….Akuro Aigkyobando