ปริมาตรความรัก

23 12 2008

 
“รักเรามากเท่าไหน”

ช่างเป็นคำถามที่ยากจะหาคำตอบสิ้นดี
รักมากแค่ไหน อะไรล่ะที่จะวัดได้

ชั่วชีวิตอันแสนสั้นของผมได้ยินคำนี้จากปากใครต่อใครมาหลายคนแล้ว
ฮั่นแน่ อิจฉาล่ะสิ คือไปแอบฟังคนอื่นพูดกันน่ะ เค้าไม่ได้พูดกับผมหรอก
แต่ทุกครั้งที่ผมได้ฟังคำถามนี้
ผมกลับไม่พบคำตอบใดที่เพียงพอจะคะเนค่าความรักได้อย่างเที่ยงตรงเลย

หรือความรักอาจเป็นเรื่องซับซ้อน
บางทีเราอาจต้องใช้ทฤษฎีของปีทากอรัสเข้าช่วย
แต่ไม่ครับ จะปีทากอรัสหรือไทรันโนซอรัส
หรืออีกกี่สิบล้านแลคโตบาซิลัสก็ไม่อาจคิดสูตรสมการหาค่าความรักได้

ถ้าเช่นนั้น
ถ้อยคำแสนหวานที่หลุดออกมาจากปากของใครต่อใคร
เพื่อตอบคำถามอันแสนลึกล้ำนี้เล่า ไม่เหมาะสมหรืออย่างไร
ตั้งแต่อดีตกาลมา
มีผู้คนมากมายนำค่าความรักไปเปรียบเทียบกับสิ่งต่างๆ
ซึ่งผมเห็นว่าไม่อาจเทียบกันได้เลย
กับคุณค่าที่แท้จริงในความรัก

รักเธอเท่าฟ้า
แฟนคุณแม่เป็นการบินไทยรึไงครับ
นี่เป็นประโยคสุดคลาสสิคที่ใช้กันมาตั้งแต่สมัยพระเจ้าบุเรงนอง
ฟังดูดีนะครับ โบ้ยให้ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตไป
หากแต่ท้องฟ้านั้นคือห้วงอากาศที่ว่างเปล่า
ไม่มีอยู่จริง จับต้องไม่ได้ เป็นเพียงนามธรรมเท่านั้น
หากรักเป็นเช่นท้องฟ้า
ความรักก็เป็นเพียงคำพูดหลักลอยจับต้องไม่ได้เท่านั้นเอง

รักเท่าภูเขา รักเท่ามหาสมุทร
ฟังดูเป็นรูปธรรมมากขึ้น จับต้องได้
ถ้าจะให้หรูต้องภูเขาเอฟเวอเรสต์ มหาสมุทรแปซิฟิก
ทว่าจะภูเขาลูกไหนหรือเวิ้งน้ำแห่งใดก็ย่อมต้องมีขอบเขต
ถึงวันหนึ่งภูเขาก็ต้องถล่ม ทะเลอาจเหือดแห้ง
เปรียบไม่ได้กับความรักที่ไร้ขอบเขต ไม่มีวันเหือดหายไป
อนึ่ง ผู้ใช้ที่เป็นสุภาพสตรีระวังแฟนคุณเข้าใจผิด
ว่าไปรักเค้าเท่า จีน มหาสมุทร จะเกิดปากเสียงกันเปล่าๆ

รักตราบสิ้นกาลเวลา รักชั่วนิรันดร์
เน่ามั้ยครับ พบเห็นได้ตามเนื้อเพลงและละครหลังข่าว
โดยเฉพาะเพลงละครหลังข่าว
ฟังดูไร้ขอบเขต ยาวนานเหลือเกิน
การเอาความรักไปผูกไว้กับกาลเวลานั้นฟังดูมีรูปธรรมมากขึ้น
แต่เวลาก็เป็นเพียงสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น
และกำหนดให้เข็ม 2-3 อันกระดิกไปเพื่อยืนยันการมีอยู่ของมันเท่านั้น
ผิดกับความรักซึ่งไม่สามารถสร้างขึ้นได้
แต่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ
และไม่มีสิ่งใดยืนยันการมีตัวตนอยู่ของมันได้อย่างชัดเจนเลย

รักที่สุด
ถึงขั้นที่สุดเนี่ย แสดงว่าไม่มีอะไรเหนือกว่าแล้ว
ณ เวลานั้นคนฟังคงปลื้มไม่ใช่น้อย
เพียงแต่ในช่วงเวลาที่ใครคนหนึ่งพูดคำนี้ออกมา
เค้าคนนั้นยังมีอนาคตที่จะได้พบอะไรที่ไม่เคยได้เห็นได้สัมผัสมาก่อนอีกมากมาย
ที่สุดในปัจจุบัน อาจตกอันดับได้ในอนาคต
ขึ้นอยู่กับว่าเปรียบเทียบกับอะไร
คนเรามีโอกาสพบเจอสิ่งใหม่ๆได้ตราบจนสิ้นลมหายใจครับ

รักหมดใจ
โอ้โห อันนี้มาแนวถวายตัวเลยครับ
ไม่ต้องยึดติดกับอะไรด้วย มันอยู่ที่ใจ
ก็เข้าท่าครับ แต่อย่าลืมนะครับว่า
หัวใจก็แค่ก้อนเนื้อเต้นได้ขนาดเท่ากำมือ
เล็กกว่าภูเขาหรือจีน มหาสมุทรซะอีก
ใครๆเข้าใจว่าความรักเกิดขึ้นบริเวณหัวใจ
ทั้งที่ความจริงแล้ว ในเวลาที่เกิดความรักขึ้น
หัวใจทำหน้าที่เพียงแค่สูบฉีดเลือดให้แรงขึ้นเท่านั้น
หาได้ผลิตสารความรักออกมาไม่

ผมเคยอ่านเจอบทความของนักวิทยาศาสตร์ท่านหนึ่ง
ท่านได้ค้นคว้าและกล่าวเอาไว้ว่า
ชั่วขณะที่เกิดความชอบขึ้นนั้น
เกิดจากการพบเห็นอะไรที่ถูกใจ
แล้วสมองก็สร้างสารคัดหลั่งตัวหนึ่งออกมา
ชอบมากสร้างมามาก ชอบน้อยสร้างน้อย
สารตัวนี้จะค่อยๆระเหิดหายหมดไปตามกาลเวลา
เมื่อใดที่สารตัวนี้หายไปจนสิ้น
เราก็จะหมดความสนใจในสิ่งของนั้นๆ

ถ้าเช่นนั้น หากเราต้องรักใครสักคนให้มากเท่าที่จะมากได้
เราคงต้องเป็นน้ำท่วมสมองตายวันละหลายๆรอบ

ความรักนั้นไม่อาจตีค่าได้
เพราะเพียงแวบแรกที่ได้พบเห็น
วินาทีแรกที่มีความรักเกิดขึ้น
จนถึงเวลาสุดท้ายของชีวิต
ความรักนั้นไม่อาจเหือดหายไป
แต่กลับยิ่งสะสมเพิ่มพูนขึ้นมากมาย

เพียงคำว่ารักคำเดียวก็มีน้ำหนักมากเกินกว่าท้องฟ้าหรือมหาสมุทรแล้วครับ
 
 
ยินดีที่ได้รู้จัก ทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านนะครับ
มีอะไรพูดคุยถามไถ่กันได้
ไม่มีอะไรก็คุยกันได้เช่นกันครับ
เอาไว้แนะนำตัวกันตอนหน้าแล้วกัน ฮ่าๆ
Re-Peat Again


คำสั่งกระทำ

Information

2 responses

30 03 2009
mamuija

แวะมาอ่านไดอารี่ของหนุ่มเท่ห์แห่งโอทู : )

ในความคิดส่วนตัว อะไรที่มันยังคงสามารถวัด สามารถกำหนด
สามารถบอกได้ มันดูเหมือนยังมีขอบเขตจำกัด มันคงยังไม่ใช่สิ่งสุดท้าย

ุ้ถ้าแค่เรารักมาก เท่ากับอะไรที่เราไม่สา่มารถบอก ไม่สามารถวัดได้

รักเท่าที่ใจดวงนี้ คงไม่สามารถรู้สึกเช่นนี้กับใครได้อีก ….จะมากพอมั้ยเอ่ย ^_____^

5 04 2009
พิกกี้

ในความคิดพิกนะ รักเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจนิยามได้ เกิดมาโดยไม่รู้ตัว (ตกหลุมรัก) เติบโตอย่างช้าๆ มีการบาดเจ็บ แล้วก็ตายจากไป (ใจที่หมดรัก) เมื่อรักเกิดจากสารสื่อประสาทจากสมอง แต่สามารถรับรู้ได้ด้วยใจ ดังนั้นคำว่ารักมากเท่าไหน จึงได้เท่ากับใจที่รับรู้ถึงความรักนั้น

p/s แค่มีคนที่ห่วงใย และใส่ใจก็พอแล้วล่ะ การกระทำบอกทุกอย่างได้ในตัวเอง ดังนั้นรักจึงไม่ต้องสรรหาคำใดมาอธิบายถึงปริมาณและขอบเขตของความรัก

p/s2 เริ่มรู้สึกตัวว่าเลี่ยน พอล่ะ เริ่มรับตัวเองไม่ได้ จบแค่นี้

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s




%d bloggers like this: