เหตุการณ์ห้องฉุกเฉิน

31 03 2009

ขอเล่าเรื่องย้อนหลังไปตั้งแต่เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ตื่นเช้ามาปกติดี แต่ทว่ายิ่งเล่นเกมไป (แอบเล่นเวลางานอีกแล้ว) ก็เกิดอาการเวียนหัว ขอป่าป๊าไปนอนพัก แต่ยิ่งนอนก็ยิ่งปวด แถมมีอ้วกตามมาติดๆ ในใจก็คิดแล้วว่า โรคน้ำในหูไม่เท่ากันกำเริบพยายามกินยาเอง แต่ก็ยังอาเจียนออกมาหมด ยาที่กินไปก็ไร้ประโยชน์ไปเลย (โธ่…ชีวิต ยาเม็ดนึงมันแพงนะเฟ้ย) แต่ก็ยังดื้อพยายามนอนให้ได้ แม้กินยานอนหลับลงไปก็ไม่หลับ (นี่เราดื้อยาขนาดนั้นเชียว?) สุดท้ายจนทุ่มกว่าก็ยังดิ้นอยู่บนเตียงทั้งที่ปวดหัวแบบนั้นแหละ

ทั้งวันไม่ได้กินไรเลยนอกจากนอน บ้านหมุนไปหมดปวดหัวจนอยากร้องไห้ ป๊าอยู่เฝ้าเราทั้งวันพาไปรพ.ไม่ได้ เพราะถ้าหิ้วเราใครจะขับรถ เลยต้องรอพี่สาวกลับมาจากทำงาน แต่ทว่าตอนหามเราไปขึ้นรถ เคราะห์ซ้ำเราอาเจียนหนักอีกรอบ คราวนี้วูบสลบไปเลย (เกิดมาเพิ่งเคยสลบก็คราวนี้) แต่โชคดีท่านพ่อรับไว้ได้ทันไม่งั้นหัวฟาดพื้นแน่ๆ

ด้วยการที่เราสลบไปเลยต้องพาไปรพ.ที่ใกล้ที่สุดก่อน เข้าห้องฉุกเฉิน (ขณะนั้นเราเริ่มได้สติอีกครั้ง) นางพยาบาลของโรงพยาบาลแถวบ้าน(ขอสงวนชื่อไว้ดีกว่า) พูดจาได้กวนตีนมากๆ แต่พี่สาวก็ควมคุมอารมณ์ไว้ได้คุยอาการไป เราก็พยายามฝืนคุยกับหมอที่ถามอาการ แต่หมอก็บอกว่าต้องพาเราไปเอ็กซเรย์ปอด (เฮ้ยก็บอกแล้วไงว่าเกี่ยวกับหู เป็นหลายครั้งแล้วเฟ้ย) สุดท้ายพี่สาวและป๊าทนไม่ไหวกระซิบกับเราว่าทนไหวมั้ย เราก็พยักหน้าแบบรู้ทันทีว่าจะย้ายไปรพ.อื่นที่เรามีประวัติและมีหมอที่รู้จักแหละ ได้อ๊อกซิเจนอยู่ เจาะน้ำเกลือแล้วก็พอเพิ่มแรงให้หน่อย

เออลืมบอกเรื่องน้ำเกลือ แบบว่านางพยาบาลเล่นเอาเข็มใหญ่ขนาดเท่าไม้จิ้มฟันเจาะ สุดเวรเลย -*- เส้นเลือดเราเส้นเล็ก ทำเอาเลือดพุ่งแถมมือก็ปวดระบม คุณเธอยังบอกว่า “โอ๊ย เจาะเข็มมันก็แบบนี้ทั้งนั้นแหละ”  ก่อนจะเอาสำลีมาเช็ดเลือกที่พุ่งกลบมือเรา (เน้นว่าเลอะทั้งมือจริงๆ) แต่ช่างมันเรื่องมันผ่านไปแล้ว จะให้เจาะใหม่ก็กลัวจะยิ่งเสียเลือดมากกว่าเดิม รอไปรพ.ใหม่ค่อยแก้ก็ได้ฟะ

ขณะรออยู่ในห้องฉุกเฉิน พี่สาวก็พยายามติดต่อไปยังพญาไท ซึ่งทางนั้นก็ดูแลดีมากช่วยประสานงานให้ทั้งทางเราและทางรพ.ที่เรานอนอยู่ ในที่สุดรถพยาบาลของพญาไทก็มารับเราไป (โอ้ สวรรค์เรารอดพ้นจากนรกนี้แล้ว T^T) พี่บุรุษพยาบาลใจดีมากๆ คุยให้กำลังใจตลอดทาง เพราะเรายังบ่นปวดหัวอยากอาเจียนตลอด (รพ.เดิมให้ยาแก้ปวดไรไม่รู้ ฉีดไปแล้วปวดหัวไม่หาย อยากอาเจียนเพิ่มขึ้นอีก ไม่รู้มันฉีดอะไรให้เรากันแน่ -*-)

พอมาถึงห้องฉุกเฉินที่พญาไท มีคนมาคอยดูแลตลอด ถามอาการแบบสุภาพ แถมเจาะเข็มให้ใหม่ไม่ปวดระบบแบบเดิม ก่อนจะเข็นเราขึ้นห้องไปพักผ่อน กว่าจะได้หลับจริงๆ เที่ยงคืนกว่าๆโน้น…

ข้อคิดสำหรับครั้งนี้ : อย่านึกว่าห้องฉุกเฉินทุกที่จะเหมือนกัน

H.D.


คำสั่งกระทำ

Information

3 responses

1 04 2009
sajjana23

สงสารพี่ไฮดี้… พักผ่อนเยอะ ๆ และหายไว้ ๆ นะคะ

อย่าโหมงานหนักนักนะคะ

เคจว่าการเข้าโรงพยาบาลนี่อยู่ที่ดวงจริง ๆ ว่าจะเป็นยังไง

5 04 2009
mamuija

รักษาสุขภาพด้วยจ้าไฮดี้ อย่าหักโหมมาก เดี๋ยวหน้าไม่เด็ก

2 05 2009
nooice

เข็มฉีดยาท่าทางจะใหญ่น่าดูเลยเนอะ เท่าไม้จิ้มฟัน

น่ากลัวววว (เส้นเลือดจะขาดมั๊ยนั่น)

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s




%d bloggers like this: