เที่ยวใต้กับ 32 ตอนที่ 2 กระบี่ : เกาะห้อง

1 04 2009

ความเดิมต่อจากตอนที่แล้ว… หลังจากโดนทากกัดและห้ามเลือดกันอย่างสยดสยองไปแล้ว คณะเดินทางก็มาถึงที่พักของอุทยานได้ในที่สุด…

บ้านพักเป็นบ้านไม้เก่า ๆ มีสามห้องนอนใหญ่ ติดพัดลม (หรือเปล่าหว่า จำไม่ได้) ไม่มีแอร์ ไม่มีทีวี ไม่มีตู้เย็น… ประหยัดงบกันสุด ๆ เลย และด้วยเหตุฉะนี้จึงสร้างความผิดหวังให้กับพวกเพื่อนผู้ชายที่อุตส่าห์แบกเกมเพลย์ฯ มาเล่น วาดหวังเอาไว้ว่าจะเป็นที่พักสี่ดาวกันละมั้ง ก็อย่างว่าล่ะนะ งานนี้เจ้าภาพไม่ได้แจ้งข้อมูลให้ทราบเท่าที่ควรนัก แต่ตัวคนจัดเองก็แอบเครียดเหมือนกัน แล้วก็ด้วยนิสัยคนไม่อยากยุ่งเรื่องเครียดของชาวบ้าน ทั้งยังอยู่ยังไงก็ได้ ห้องพัดลมก็ธรรมดาก็ไม่เป็นไร เพราะที่หอก็เป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว เราก็เลยยึดครองห้องไว้ซะเลย ฮ่า ๆ ๆ

ส่วนคนอื่นก็แยกย้ายกันไปนอนเต็นท์ (กางในร่ม มีหลังคาคลุม) กันบ้าง เพราะจะได้เล่นสนุก ตั้งวงไพ่วงเหล้ากันได้ (เด็กดีไม่ควรเอาอย่าง)

สภาพบ้านโดยรวมก็พอรับได้อยู่นะ แต่ที่แย่หน่อยก็คือ หน้าต่างมุ้งลวดมีรอยขาด และที่พื้นมีรูให้ยุงเข้าอยู่ด้วย ที่นี่ยุงเยอะเสียด้วยสิ แต่เอาเถอะ อยู่ใกล้ป่า ใกล้ภูเขา ใกล้น้ำตก ได้อากาศเย็นมาชดเชยแทนยุงล่ะ แล้วเพื่อนร่วมห้องนอนก็ยังช่วยเอากระดาษทิชชูไปอุดรูแล้วด้วย

ห้องน้ำแลเล็ก ๆ เก่า ๆ มีฝักบัวแต่น้ำไม่ค่อยจะแรง เพราะเราเข้าอาบคนแรก แล้วเขายังไม่ได้เปิดปั๊มน้ำให้ เลยต้องใช้ขันตักน้ำที่รองในถังไว้อาบไปก่อน แต่ว่าพอเปิดปั๊มน้ำแล้ว ก็ไม่เห็นจะต่างกันอยู่ดีนั่นแหละ

การไปเที่ยวของวันแรกก็จบลงเท่านี้ ที่เหลือก็เป็นเวลาพักผ่อน มีเล่นไพ่กันนิดหน่อยก่อนรับประทานอาหารเย็น เราก็เล่นไม่ค่อยเป็นกับเขานัก เล่นเป็นแล้วก็มักจะลืมวิธีเล่นไป ถนัดอยู่อย่างเดียวคือ Classic Heart ที่มีในคอมฯ แต่ไพ่นี่คนอื่นเขาก็เล่นไม่เป็นกัน แล้วกติกาก็ยุ่งยากพอควรเสียด้วย สรุปแล้วเลยดูคนอื่นเล่นไพ่สลาฟตาหนึ่ง แล้วลองเล่นบ้าง ก็ไม่ยากแฮะ พอใช้ได้เหมือนกัน

ไม่นานนักก็ถึงเวลาอาหาร ปริมาณอาหารที่เขาจัดไว้ให้มีเยอะเกิน เพราะเขานึกว่าจะมากันทั้งหมด 25 คน แต่ที่จริงแล้วมีมากินกันแค่ 14 คน พวกผู้ใหญ่ก็แยกไปกินที่อื่น เพื่อรักษาน้ำใจ และอาหารอร่อย พวกเราก็พยายามกินให้เหลือน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว แต่ก็ยังคงเหลืออยู่ดี แล้วทำไมเช็ดยอดแล้วไม่บอกเขาก่อนล่ะว่า คนเหลือน้อยลง…

ผ่านมาแล้ว… บ่นไปก็เท่านั้น… แต่ไม่รู้สิ… คิดว่าจะทำได้ดีกว่านี้นะ… อย่างน้อยก็ควรรับผิดชอบต่อคนอื่นเขาบ้างสิ…

แน่นอน เราคิดเพียงในใจ ไม่ได้พูดออกไปให้เพื่อนเคืองหรอก เพราะเรากะมาเป็นลูกทัวร์สบายใจเฉิบเท่านั้น ไม่อยากเป็นคนจัดทัวร์ด้วยหรอก เข้าใจอยู่ว่าจริง ๆ แล้วลำบากยิ่งนัก มีปัญหาที่ไม่งานคิดเกิดขึ้นได้เสมอ เลยให้อภัยด้วยการไม่แสดงออกนี่ล่ะ

หลังจากนั้นก็สลบเหมือดก่อนใครเพื่อนตั้งแต่สามทุ่ม นอนหลับเป็นตาย ด้วยบริจาคเลือดให้เพื่อนร่วมโลกไปมาก และก็เหนื่อยล้าจากการไปไต่น้ำตกเกินพิกัด

เช้าวันรุ่งขึ้นก็ทานข้าวต้มกุ้ง (ตอนแรกเห็นว่าเป็นข้าวต้มปลา แต่ยังดีที่บอกคนทำไว้เสียก่อนตั้งแต่เมื่อคืนว่ากินมาแล้วเมื่อตอนเช้า) และปาท่องโก๋จิ้มสังขยา อร่อยดี กินปาท่องโก๋ไปเยอะทีเดียว ส่วนข้าวต้มแม้กินแค่ถ้วยเดียว แต่คนอื่น ๆ ก็ตักกินเยอะ สรุปคือมื้อนี้เขาจัดมาให้พอดี ทานกันหมดเกลี้ยง เพราะที่จริงแล้วอาหารอร่อยใช้ได้เลยล่ะ แล้วพวกนี้ก็ยังเป็นตัวกินจุเสียด้วยสิ

จากนั้นเจ้าหน้าที่อุทยานก็พาไปเที่ยวเกาะห้อง นั่งรถไปก่อนแล้วต่อด้วยเรือ ผู้หญิงได้นั่งเรือเร็ว ผู้ชายได้นั่งเรือช้าโคลงเคลงไป เพราะเรือมีไม่พอ

ทะเลฝั่งอันดามันนี่ขึ้นชื่ออยู่แล้วด้วย ได้มาครั้งแรกกับตาตัวเองก็ต้องยอมรับว่างดงามจริง ๆ น้ำใส เกาะสวย หาดขาว ทรายนุ่มมาก เทียบกับฝั่งอ่าวไทยที่ไปเป็นประจำแล้วทิ้งห่างกันคนละชั้นเลย แถมสภาพแวดล้อมยังดีมาก มีกฎว่าต้องมาขยะกลับไป ที่นี่ได้ห้าดาวด้านการอนุรักษ์สภาพแวดล้อมเป็นที่แรกเลยนะ …เจ้าหน้าที่เขาบอกมาว่างั้น พร้อมชี้ให้ดูป้ายยืนยัน

ที่เกาะห้องก็ไปเล่นน้ำและให้อาหารปลา หัวหน้าอุทยานบอกว่า ปลาที่นี่กินได้หมดทุกอย่าง ให้อะไรก็กินทั้งนั้น เอาขนมปังให้ไปก็มาตอดกันใหญ่ ถ้าถือให้กลับมาก็จะมาตอดมือเราด้วยนะ จั๊กจี้ดี

ปลามีไม่กี่ชนิด แต่มีหลายตัว เป็นฝูงเลยทีเดียว… ดูไปก็สวย เพลินตาดีนะ

มีพวกฝรั่งเห็นพวกเรากำลังให้อาหารก็มาดู เพื่อนเราก็ใจดีแบ่งขนมปังให้เขาลองให้อาหารปลาดูบ้างด้วย เสร็จแล้วก็ขอถ่ายรูปร่วมกับคนสวยเสียหน่อย (เพื่อนผู้หญิง)

หัวหน้าฯ บอกว่าถ้าเป็นช่วงไฮซีซั่นที่นี่จะมีกฏให้ใส่ทูพีซลงน้ำด้วยล่ะ ไม่งั้นฝรั่งเห็นคนไทยใส่เสื้อยืด กางเกง เล่นน้ำกันแล้วก็อายเหมือนกัน แต่ตอนนี้คนไทยมาเที่ยวเยอะแล้ว เลยไม่เป็นไร

ตอนเที่ยงก็ทานอาหารกลางวันชุดใหญ่กัน อาหารทะเลอีกตามเคย มาครบเซ็ตเลย กินกันที่โต๊ะใกล้ ๆ ชายหาดนั่นแหละ พวกฝรั่งหันมามองกันด้วยนะ ไม่รู้ว่าเพราะอิจฉา หรือว่าเพราะพวกเราเฮฮาเสียงดังกันแน่

หลังกินกันอิ่ม คุณป้าเจ้าหน้าที่อุทยานก็พาไปเดินเล่นรอบเกาะ ให้อาหารย่อย ก่อนจะไปลงดำน้ำตอนบ่าย เส้นทางนี้ไม่ยาวมากนัก เป็นทางหลบหนีสึนามิด้วย เดินแล้วก็เป็นวงกลมย้อนกลับมายังจุดเริ่มต้นโดยไม่ต้องซ้ำเส้นทางเดิมได้ ทำให้พวกที่หวั่น ๆ ว่าจะเหมือนกับการเดินทางเมื่อวาน ใจชื้นขึ้นเยอะ หะหะ แต่ที่จริงป้าเขาก็แกล้งหยอกว่า มีปลิงด้วยนะเส้นทางนี้ เพราะรู้จากที่เพื่อนผู้ชายที่เกลียดทากนักหนานั่นบอกให้ฟังแหละ ฮ่า ๆ ๆ

เสร็จแล้วก็ไปดำน้ำตื้น สนอร์กเกิลกัน เราเองก็ไม่เคยดำมาก่อน แต่มีพื้นฐานว่ายน้ำอยู่ เลยแค่ฟังคำอธิบายแล้วก็ลอง ๆ ก็ใช้ได้ล่ะ กลัวแต่หน้ากากดำน้ำจะไม่สะอาดอย่างเดียว ก็ได้แต่มองโลกในแง่ดีอีกครั้งว่า เจ้าหน้าที่คงทำความสะอาดมาเรียบร้อยล่ะ (ไหนว่าจะเลิกเข้าข้างตัวเองไง ยังไม่เลิก…)

หน้ากากดำน้ำนี่ต้องใส่ให้ครอบจมูกด้วย อมท่อหายใจไว้ปาก จะมียางให้กัดอยู่ ทำให้อมได้ง่าย ควรเก็บผมให้หมดไม่ให้เข้ามาในแว่น ไม่งั้นน้ำจะเข้ามาในแว่นได้ หลังจากประสบเหตุการณ์น้ำเข้าแว่นเพราะผมเป็นเหตุ เนื่องจากเล่นน้ำไปก็ถอดใส่ถอดใส่หน้ากากอยู่หลายครั้ง เราจึงตัดสินใจเด็ดเดี่ยว ใส่แว่นให้เข้าที่ เอาผมออกไปให้หมด แล้วจะไปถอดอีกเลยจนกว่าจะขึ้นจากน้ำจริง ๆ ล่ะ …แล้วก็ได้ผลเสียด้วย น้ำไม่เข้าแว่นแล้ว

อีกข้อที่ต้องระวังคือ อย่าก้มหัวต่ำ หรือดำลงลึกเกินไป เพราะปลายท่ออากาศจะจมน้ำ ทำให้ต้องกลืนน้ำทะเลลงท้อง หรือสำลักได้

อธิบายเสริมเล็กน้อย… เหตุที่ต้องมาดำน้ำตอนบ่ายนี่ก็เพราะตอนช่วงเช้าน้ำขึ้น มองไม่ค่อยเห็นก้นทะเล ที่ฝั่งอันดามันนี่จะมีน้ำขึ้นน้ำลงสองครั้งต่อวันนะ (ความรู้ใหม่จากเจ้าหน้าที่) ส่วนฝั่งอ่าวไทยจะแค่วันละครั้ง

ตอนช่วงนั้นเป็นช่วงที่น้ำขึ้นสูงด้วย ช่วงขึ้นสามค่ำเห็นจะได้ หัวหน้าฯ บอกว่าเรียกว่าช่วง น้ำใหญ่ ล่ะ

เข้าเรื่องต่อ… พอดำเริ่มเป็นแล้ว เราก็ตามพี่นักประดาน้ำของอุทธยาน (พี่เอก) ที่เจอปลาการ์ตูนไปดูกับเขาบ้าง ไปคนเดียว ทิ้งห่างเพื่อน ๆ เลย เพราะพี่เอกอยู่ไกลออกไป เวลาดำน้ำนี่ชอบดำคนเดียวแฮะ รู้สึกเหมือนมีความสุขอยู่ในโลกเงียบใต้ท้องทะเลส่วนตัวดี

พี่เอกก็พยายามชี้ให้ดูปลาการ์ตูนแล้วนะ แต่เราดันไม่ทันเห็น เพราะมั่วแต่วุ่นกับแว่นดำน้ำอยู่ อีกอย่างที่เพราะมันอยู่ลึกลงไป แบบที่ต้องกลั้นหายใจออกเองน่ะ พี่เอกใส่ตีบกบ ไม่ใส่ชูชีพดำน้ำได้ลึก ถือกล้องใส่ซองกันน้ำไปถ่ายรูปให้ดูด้วย เท่มาก ๆ เลย แถมยังช่วยตามหาหน้ากากดำน้ำของเพื่อนที่ทำหายไปนอนก้นทะเลเจออีก ประทับใจ ๆ

ดำเล่นตามหานีโม่น้อยอยู่ดี ๆ พี่เอกก็เตือนให้ย้ายที่ เพราะเจอแมงกะพรุน อ้อ… ต้องเป็นตัวเดียวกับที่เราเจอเมื่อตอนจะว่ายมาแถวนี้แน่ ๆ มันตัวใหญ่ สีขาวใส ลอยขยุบ ๆ ด้วยกฎข้อสามของนิวตันอยู่ จะกว่าสวยก็สวยอยู่หรอก แต่รับชมได้แป็บเดียวก็ตกใจกลัว รีบถอยหนีห่างซะแล้ว เจ้านี่แหละที่ทำให้เราตกใจจนต้องถอดแว่นออก ทั้งที่ตั้งใจว่าจะไม่ถอดแล้วเชียว แล้วก็เป็นสาเหตุให้ผมเข้ามาในแว่น นำน้ำเข้ามาอีกล่ะ ที่เรามีปัญหากับแว่นจนอดดูนีโม่ก็เพราะน้ำเริ่มเข้าแว่นนี่แหละ

ชักเล่าสับสน สรุปเหตุการณ์ให้ฟังใหม่ล่ะกัน

ป้าหน้าเจ้าที่ฯ บอกว่าพี่เอกดำเจอปลาการ์ตูนที่ตรงนู้น -> เราใส่แว่นให้เรียบร้อยแล้วว่ายไปหา -> เจอแมงกะพรุนตกใจ ถอดแว่น -> ตั้งสติใหม่ ไม่เจอมันแล้ว ว่ายไปหาพี่เอกต่อ -> พี่เอกพยายามชี้ให้ดูปลาการ์ตูน -> แว่นมีปัญหาเลยอดดู -> พี่เอกเจอแมงกะพรุน เลยเปลี่ยนที่ -> ดำผุดดำว่ายอีกสักพักก็กลับเข้าฝั่ง

ก็ประมาณนี้แหละ… เรื่องที่พี่เอกตามหาหน้ากากกันน้ำที่เพื่อนทำหายที่มาทราบในภายหลัง ไม่รู้เรื่องในตอนแรก

จากนั้นก็เปลี่ยนไปพายเรือคายักกัน (สะกดงี้เปล่านะ รู้แต่ Kayak) เรือลำหนึ่งนั่งได้สามคน แต่ที่จริงอาศัยแค่สองคนในการพายเท่านั้น คนนั่งตรงกลางก็สบาย ไม่ต้องออกแรงไป เรานั่งกับเพื่อนผู้หญิงอีกคน นั่งอยู่หัวเรือ ตอนแรกพายยังไม่เป็นก็มั่ว ๆ ไป แต่พอมีคนแนะนำวิธีก็พายไปล่ะ ช้าหน่อย แต่ก็ไปได้เรื่อย ๆ

พายเรือสนุกดีนะ บางช่วงจะมีถ้ำสั้น ๆ ให้พายลอดด้วย ตอนแรกไม่รู้ว่าทะลุได้ พายอ้อมซะไกล เห็นพี่เอกพายเข้าไปแล้วโผล่ออกมาเลย ลองตามไปบ้าง แล้วก็ได้ลอดถ้ำถัดไปสมใจ ถ้ำนี้แคบหน่อย เลยแอบชนผนังถ้ำนิดหน่อย เรือถลอกเลย แต่ไม่มีใครเห็น ฮ่า ๆ ๆ ไม่เป็นไร

ตอนผ่านถ้ำเข้ามาแล้วลมเย็นสบายดี ข้าง ๆ ผนังถ้ำมีพวกปูและปะการังสวย ๆ ด้วย คุ้มกับการทำเรือเขาถลอกล่ะ ฮ่า ๆ ๆ

ลำเรายังดีนะ แค่ชนแล้วถลอก พวกผู้ชายที่ล่วงหน้ามาก่อนเห็นพี่เอกลอดถ้ำตามมาเหมือนกัน เลยพายย้อนกลับมาถอดถ้ำบ้าง แล้วก็โครมเข้าให้ ชนจนเรือล่มเลย เหอ ๆ แต่ทุกคนใส่ชูชีพไว้หมดเลยไม่เป็นไร ปลอดภัยหายห่วง เห็นแล้วอยากลองทำเรื่อล่มดูบ้าง แต่เกรงใจเพื่อนร่วมเรือ ไว้ก่อนดีกว่า เหอ ๆ

พายไปอีกพักก็เริ่มเกยน้ำตื้น น้ำลดระดับเร็วว่าที่คิดไว้ เลยลงเดินเล่นกัน แต่พื้นเป็นหิน ต้องเดินระวัง ๆ ได้เจอปลาดาวห้าแฉกหลายตัวเลย ลองลูบ ๆ แตะ ๆ ดู หยึย ๆ ดี เท้ามัน (ท่อดำน้ำข้างใต้ตัว ใช้สำหรับเคลื่อนที่ ; ศัพท์ชีวะนิด ๆ ) ก็จั๊กจี้ดีนะ

นอกจากปลาดาวแล้วยังเจอปลิงทะเล ไม่ใช่พวกปลิงดูดเลือดนะ เป็นปลิงสีดำ ๆ อ้วน ๆ ตัวใหญ่ ขนาดประมาณหมอนใบเล็ก ๆ ได้ เป็นปลิงที่ขายตามเยาวราชน่ะ ตอนหยิบขึ้นมามันจะพ่นน้ำออกมาด้วย ตัวนี้เราไม่ได้ลองจับ

หลังจากแวะดูสักพักแล้วก็ต้องพายเรือกลับทางเดิมล่ะ ผ่านไปไม่กี่นาทีน้ำลดมากกว่าเดิมอีก ต้องลากเรือออก โขดหินก็ช่างขวางทาง และได้แผลบาดเท้ามาอีกหนึ่งแผล แต่แผลนี้ไม่ลึกนัก เป็นรอยตื้น ๆ ที่ฝ่าเท้าตรงนิ้วโป้ง ยังดีกว่าเพื่อนอีกคนได้แผลใหญ่มา แต่ดีที่อยู่หลังเท้าเลยยังเดินได้สบายอยู่

พายเรือย้อนกลับทางเดิม คราวนี้จับคู่ใหม่ ได้นั่งลำเดียวกับพี่เอก ส่วนเพื่อนที่นั่งเอาด้วยกันทีแรก ขอพักเหนื่อย ไปพึ่งพาอีกลำ พี่เอกพายเก่งอยู่แล้ว ขากลับน้ำก็หนุน เราก็เลยพายชมนกชมไม้สบาย ๆ เลย ฮ่า ๆ ๆ

จากนั้นก็ไม่มีอะไรมากล่ะ ทำแผลให้เพื่อน แล้วก็นั่งเรือกลับกัน เรือเข้ายากหน่อย เพราะน้ำลดมาก กำหนดการล่าช้าไปตามนิสัยพวกเที่ยวสบาย ๆ น่ะ เหลืออยู่เป็นกลุ่มสุดท้ายของเกาะ ครอบครองเกาะแต่เพียงกลุ่มเดียวเลย เหอ ๆ ต้องนั่งเรือเล็กก่อน แล้วไปต่อเรือใหญ่ จากนั้นเรือเล็กก็ย้อนกลับมารับพวกผู้ชายอีกที

ถึงฝั่งกันครบ ล้างตัวกันเรียบร้อยแล้วพวกเราส่งตัวแทนไปกล่าวขอบคุณเหล่าเจ้าหน้าที่อุทธยาน ที่ดูแลพวกเราเป็นอย่างดีมาตั้งแต่ต้น (ที่ที่เราไปพักในคืนแรกก็เป็นพวกเขาดูแลด้วยล่ะ ลืมเล่าไป)

แล้วจากนั้นก็นั่งรถไปยังที่พักที่ใหม่

เรื่องไปยังติดตามตอนต่อไปนะ…

ยาวมากมายแล้วล่ะนี่

TBC


คำสั่งกระทำ

Information

3 responses

5 04 2009
พิกกี้

อ่านแล้วอยากไปเที่ยวบ้างจัง ตกลงน้องเคจได้เห็นปลาการ์ตูนหรือเปล่าคะ

5 04 2009
mamuija

มาแปะโป้งจองไว้ก่อน พรุ่งนี้มาอ่านนะจ๊ะ ได้เวลาเลิกงานแล้ว

5 04 2009
sajjana23

เคจไม่ได้เห็นค่ะพี่พิก น้ำมันขุ่นด้วยน่ะค่ะวันนั้น

ได้เห็นแต่จากในกล้องที่พี่เอกถ่ายไว้ค่ะ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s




%d bloggers like this: