บันทึกการเดินทางของ ตอน กลับสู่จุดเดิม

9 04 2009

           

 บันทึกการเดินทางของ

 Akuro Aigkyobando
ตอน กลับสู่จุดเดิม

 
              อา….กลับมาเขียนบันทึกในรูปแบบเดิมอีกครั้ง ช่วงเวลาที่เลยผ่าน มันทำให้ข้ารู้สึกดีจริง ๆ ที่ได้กลับคืนสู่กลิ่นอายของตัวเอง
วันนี้เองที่ทุกอย่างลุเลยผ่านไปด้วยดี นั่นเป็นเรื่องดีของสังคมมนุษย์ ชีวิตหนึ่งมิสามารถยืนอยู่ได้ด้วยตัวเองได้ เว้นเสียแต่ สิ่งมีชีวิตนั้น ไร้จิตใจ
สืบทอดต่อเนื่องมายาวนานที่สหายข้าคนหนึ่งมีปัญหากับผู้พักร่วมห้อง ความหมางเมินที่ครั้งหนึ่งมิได้คิดว่าจะส่งผลกระทบใดใด เพียงแค่ว่าเราสบายใจที่จะอยู่คนเดียว ไม่สนใจคนรอบข้าง จะด้วยคิดมากหรือไม่สบายใจ การกระทำที่ละเลยคนรอบข้างที่ห่วงถามทำให้เรื่องราวได้เริ่มต้นขึ้น
                พวกเขาไม่ใช่มนุษย์ที่อยู่ใต้อารมณ์ใคร ทุกคนเป็นผู้นำของตัวเอง จะมีคนสักกี่คนหรือที่ต้องถามไถ่ให้อีกฝ่ายสบายใจอยู่ตลอดเวลา ต้องเอาใจตลอดเวลา ในเมื่อคนหนึ่งไม่เข้าหาแล้วเราจะเข้าหาไปเพื่ออะไร
                สหายร่วมห้องพักไม่คุยกันร่วมเดือน คนหนึ่ง กับอีกกลุ่มหนึ่ง คนผู้เดียวย่อมอ่อนแอและนั่นก็เป็นเรื่องจริง เขาต้องทนทุกข์อยู่ตามลำพัง
               

               นานวันยิ่งนิ่ง สีหน้าเริ่มเปลี่ยน เก็บงำอยู่ในมุมของตนเอง ไม่คิดเข้าหาก่อน ยิ้มให้ก่อน ด้วยเหตุผลง่าย ๆ ที่ว่า ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร แล้วใครคนหนึ่งที่ทำหน้ายักษ์ใส่ มนุษย์อย่างเรา ๆ ใครจะกล้าเข้าใกล้ !
                ข้าผู้ซึ่งมองอยู่ภายนอกได้รู้เห็นและเหนื่อยใจไปกับสิ่งนี้ แต่ทว่า..หากอยู่ด้วยกันเช่นนี้ต่อไปก็ยากที่จะกลับหวนสู่สภาพเดิม แต่ละคนไม่ผิด แต่…ทิฐิเท่านั้นที่สร้างปัญหา
                วันนี้สหายปล่อยความในใจกันถ้วนหน้า หันหน้าเข้าสนทนา ช่างเป็นเรื่องน่าปลาบปลื้มใจ สุดท้ายแล้ว…ทุกอย่างจึงกลับหวนสู่จุดเดิม

                   ยามมีปัญหา อย่าได้เก็บเงียบ คนรอบข้างจำเป็นต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

                    อารมณ์ ไม่มีใครอยากเข้าสังคมกับคนอมทุกข์ ปั้นหน้านิ่ง และเก็บเงียบ

                   ผู้คน ไม่นิยมให้งอนง้อใครไปตลอด ไม่ต้องการเชื้อเชิญให้คนอื่นเข้ามากระทำร่วมกัน
                   หมางเมิน ไม่ควรนิ่งเงียบต่อกัน จัดการให้มันเรียบร้อยโดยเร็ว มิเช่นนั้นจะต่อเนื่องยาวนานยากแก้ไข
                     คนกลาง ช่วยกระทำอย่างยุติธรรม ช่วยเหลือกันไป
                      สังคม เอาใจเขามาใส่ใจเรา

 

                  ไม่มีใครหรอกอยากสนทนากับคนที่ไม่อยากสนทนา ไม่มีใครหรอกอยากเข้าหาคนหน้าเคร่ง รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ แลการเข้าสังคม จะทำให้ผู้คนสามารถอยู่ในกลุ่มสังคมได้อย่างไร้ทุกข์ไปเปราะหนึ่ง ท้องฟ้ามืดครึ้มก็เหมือนใจคนที่ตกอยู่ในวังวนแห่งความกลุ้มใจ……..

จบตอน…….Akuro Aigkyobando

 

 

 

 

 

 


คำสั่งกระทำ

Information

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s




%d bloggers like this: